احاديث وجود دارد كه معتقد است قرآن بر هفت حرف نازل شده است و گروهى از مسلمانان براى اين سخن تفاسير بعيدى قائل شده‌اند و براى مثال برخى گفته‌اند : خداوند هفت كتاب را هفت بار وحى كرده است كه همه آنها قرآن مىباشند . ولى جنبه تربيتى قرآن كه سياق ظاهر اين كتاب آسمانى آن را هدف خود مىداند نيازمند به اين هفت حرف است ، زيرا بخشى از آن « امر » به « خير » است و بخشى « نهى » از « شر » و دو بخش « ترغيب » كسى است كه به خير عمل مىكند و بدان وعده بهشت و رستگارى داده مىشود و ترساندن كسى كه مرتكب شر مىشود و وعده آتش و بدبختى به او داده مىشود ، تمامى اين امور نيروى اجرايى هستند كه از خود آيه ناشى مىشود . در اين‌جا « جدل » باقى مىماند كه براى كتابى كه « رنگ عقيدتى » دارد ضرورى به نظر مىرسد ، زيرا شبهاتى وجود دارد كه در دل ساده لوحان جاى گرفته كه بايد قبل از تزكيه . نفس به تصفيه آن پرداخت و راه آن هم « جدل » و گفتگوى هدفدار است . قرآن ويژگى مهمى دارد كه همه ابعاد آن را تحت‌الشعاع قرار مىدهد ، اين ويژگى همان پويايى است كه از فكر ، واقعيتى مىسازد كه در برابر ديدگان مردم حركت مىيابد ، اين ويژگى با يكى از اين دو امر تحقّق مىيابد : يا با داستانهاى تاريخى كه حقيقت خارجى دارند و يا با امثالى كه حقيقت خارجى ندارند . اين تقسيم بندى در قرآن كريم فرصت درك كتاب خدا را به ما مىدهد ، زيرا همين تقسيم نصّ - هر نصّى كه باشد - در كشف زواياى